Yolanda Castaño

Veño dunha prole de amazonas de clausura.
Temos basicamente dúas dimensións.
As nosas nais estudaron ramas
e naceron das brancas escumas da terceira onda.

Atadas ao mastro dun ritmo inmundo
damos flores de alugueiro e ataque preventivo.
Aprendemos a analizar
e volver a casa.
O mesmo que na carta dun restaurante habitable,
entre os nosos asoballamentos
tamén puímos predileccións.

Por iso pronuncio a miña oración ás agachadas
non serei unha mantida non serei unha
mantida ata que me
trilla no estómago e tronzo e vomito e sempre vomito
sangue, un temporizador, cilicios,
pílulas, cinto, algún aborto.
Temos basicamente dúas papeletas.

Está tranquila, mamá, non te preocupes.
Ninguén distinto de min
me cuspirá na cara.
 

Busco unha casa política para o
don do meu receso.
Ciclorama, fase rem, volutas.
Necesito algún teito económico para un
breve algodón, abeiradoiro.
Todo o armazón que soporte
a miña disposición a beber auga.

Sistematizar o sono significa aquí
novas trabes.
A antesala dunha hora libre ten
paredes alugadas.

Teño que pagar por adiantado
o insondable refén da miña seiva.

Pero as plantas non saben o que é que chegue a noite.

Para comprarme unha só,
vender dez tardes.
 

Estame a perforar esta tirana está
tenaces, unha gilette, caldeiros,
por cada esquina, cada recanto, tenme
o vaso de auga da fustriga; vilipendia.
(Pasan revoando, brancos, eses custodios:
Os anxos da miña garda son os erros de meus pais).

Estame a pospoñer o alento
escrupulosamente, en cada recanto,
espere por favor señora por favor
necesito un minuto preciso plantas muletas
non pensar
(escóltame algo alado tan doce, beatífico)
pero esta xorda tirana esta insidia sen ollos
estame a cavar está
tenaces non lle
gusta que respire
sempre sempre sempre di que se me pode dobrar
o brazo máis aínda para atrás
que un centímetro menos
Dun tonel a un barreño dun barreño

para un balde dun balde a unha cunca
dunha cunca a un dedal
Esta nai, esta mamá non lle
gusta que respire
pero as ás algodonosas acubíllanme a dorsal
por favor señora por favor
estame a pospoñer o alento
tres horas día e medio non pensar
como podían pensar eles que non me salvarían?
con insidia, en cada recanto
e, agora, tenaces, unha gilette, caldeiros
pídollo de xeonllos señora por favor
e agora esta xenocida maquillada coma min
 

Soñei
con cen mil euros.

Eran unha esfera de luz, pairando.
Eran ábreme a porta manto carabela
eran talento e nai
irradiando sen un xesto.

Cen mil euros calados, luminiscentes.
Soñei cunha capa de pombas quietas
e o seu plácido amor coma regazos
e o meu corpo unha diana pura.
Cen mil euros.

Absorbíano todo o seus lumens de paz,
cada vulto desaparecendo,
lambendo a silueta de todos os tramos
invisibles arrolándome
Soñei coa súa luz,
serena e branca

E o xeito en que, non eles, senón a estampa
omnipresente e febril dos cen mil euros,
os seus propios doces raios
dun modo silandeiro,
milímetro a milímetro,
íana facendo
desaparecer.
 

Non lle pido que supere, dun brinco, a náusea azul
 coma estorniños,

non lle pido que remonte os sumidoiros da patria.
Non lle pido que aguante, que mida e mais que entoe.
Non lle pido que sexa nivelado, paulatino.
Non lle pido que replique unha existencia moral,
nin que poda cifrar todos os brindes de Europa.
Que sexa ao mesmo tempo unánime e sutil,
non lle pido que propicie, aplaque, reivindique.
Non lle pido que logre,
non lle pido que cale.

Só lle pido que sexa
máis
barato.